بررسي رويكرد مديريت كيفيت فراگير در بهبود بهره‌وری سازمان‌هاي آموزش عالي

        با وجود انکه اززمان بحث پیرامون موضوع بهره وری ، تحلیل ها و انتقادات مرتبط با آن بیش از دو دهه  می گذرد ولی تاکنون در برخی از کشورها مانند آمریکا رشد بهره وری در واحد های تولیدی از شتاب لازم برخوردار نشده است.واقعیت آن است که حتی رشد آرام بهره وری نیز وقایع مهمی در سازمان ها را موجب می گردد و به همین دلیل بحث، تحلیل، برنامه ریزی، اقدام و چگونگی استفاده از بهره وری در برنامه های بهبود در دستور کار سازمان های پیشرو قرار دارد. سوال اصلی این است که اجرای برنامه های ارتقاء بهره وری در سازمانها بالاخص در موسسات آموزش عالی با چه موانعی روبرو ست و راهکارهای رفع این موانع کدام است ؟

      غالبا سرعت نگرفتن رشد بهره وری به کمبود علاقه ، مهارت و انگیزه مردم و کارکنان نسبت داده میشود و یا این که این کندی رشد ناشی ازفقر دانش مدیران وعدم توجه آنان به ضرورت بررسی چگونگی انجام فرایند ها تلقی می گردد.بر اساس بررسی  های مولفین بکارگیری "مدیریت کیفیت جامع" ((TQM ،که به بررسی رهبری, برنامه ریزی و بهبود وضعیت کل سازمان می پردازد، یکی از راههای فائق آمدن بر مشکلات موجود در زمینه ارتقاء  بهره وری در موسسات آموزش عالی است.

       با وجود اینکه مفهوم TQM برای بخش های تولیدی و خدماتی بنیان نهاده شده است،اما به نظر می رسد که در صورت حمایت تئوری ها ، دارای کاربرد های موفقیت آمیزی در بخش آموزش عالی نیزباشد.در این مقاله سعی بر آن داریم تا به مفاهیم بهره وری و نقش و کاربرد TQM در بهبود بهره وری سازمانهای آموزش عالی بپردازیم و به ارائه مطالعاتی که در این زمینه انجام شده و محدودیتهایی که فراروی به کارگیری آن وجود دارد , بپردازیم.

     كلمات كليدي :مديريت كيفيت فراگير، كيفيت، بهره‌وري، دمينگ،مدل كراسبي، سازمان‌هاي آموزش عالي.